Pomimo więc że „podpalacz świata” Ala ad-Din Husajn II rozkazał zniszczyć i splądrować większą część Ghazny, podczas podboju metropolii poświęcił on szczególną uwagę dziełom wielkich ghaznawidzkich poetów, które przechował we własnej bibliotece i ostatecznie sam zasłynął jako utalentowany poeta. Do licznych nadwornych poetów Ghurydów należeli m.in. panegiryści Nizami Aruzi (Niẓāmī ʿArūżī), Abu ’l-Kasim Rafii (Abū ’l-Qāsim Rafīʿī), Abu Bakr Dżauhari (Abū Bakr Ǧauharī) i Ali Sufi (ʿAlī Ṣūfī), znani przede wszystkim z kronik Aufiego (ʿAufī) i Daulat-Szaha (Daulat-Šāh). W przeciwieństwie jednak do dzieł ghaznawidzkich poetów, niewiele ghurydzkiej poezji przetrwało. Podobnie sprawa ma się z ghurydzką prozą: obok ważnego dzieła stanowiącego główne źródło historyczne na temat dynastii Ghurydów, Tabakat-i nasiri (Ṭabaqāt-i nāṣirī), napisanego przez ghurydzkiego nadwornego kronikarza i ambasadora Dżuzdżaniego (Ǧūzǧānī), należy przede wszystkim wymienić księgę genealogiczną Bahr al-ansab (Baḥr al-ansāb) i traktujące o sztuce rządzenia Adab al-harb wa-sz-szadżaa (Ādāb al–ḥarb wa-’š-šaǧāʿa), obie napisane przez Fachr ad-Dina Mubarakszaha (Faẖr ad-Dīn Mubārakšāh), znanego również jako Fachr-i Mudabbir (Faẖr-i Mudabbir).