Utworzenie wyspy odgrodzonej wodą od kontynentu odizolowało zamieszkujące ten fragment lądu zwierzęta, w tym leniwce z gatunku leniwiec pstry, zwierzęta generalnie nieskłonne do dalekich podróży. Pomimo krótkiego czasu izolacji uwięzione na wyspie zwierzęta szybko ewoluowały, wykształcając nieznane na kontynencie cechy, czego przykładem choćby nietoperz Artibeus incomitatus. Badacze stwierdzili odrębne cechy również u zamieszkujących wyspę leniwców. Po pierwsze były one znacznie mniejsze od tych kontynentalnych, po drugie preferowały raczej mangrowce zamiast lasu tropikalnego, jak leniwce z kontynentu.
Anderson i Handley zbadali 531 okazów leniwców z 13 muzeów. Wykonali pomiary morfometryczne, zbadali szkielet i ubarwienie. Wskazali istotne różnice u leniwców z wyspy. W efekcie po raz pierwszy naukowo opisali w 2001 roku amerykańscy teriolodzy Robert P. Anderson i Charles O. Handley, nadając mu nazwę Bradypus pygmaeus od łacińskiego pygmaeus oznaczającego karłowaty.