Odbyto wówczas pierwsze regaty klubowe i poświęcono nowe jachty - "Beniowskiego" i "Wichra"Maria Nowak-Rybicka, W przyjaźni z wodą i wiatrem, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2013, s.108-123, ISSN 0137-3552.
W 1931 (za komandora Teofila Kucharskiego) powiększono działkę klubową do 1,6 hektara oraz zniwelowano skarpę nazywaną Łysą Górą. Pomost przedłużono do 186 metrów, a także zbudowano nowe: hangar, warsztat i szatnię. Uzyskano w ten sposób infrastrukturę najnowocześniejszego klubu jachtowego w Polsce. Najlepsi zawodnicy tamtych czasów to: Zygmunt Koszyca, Henryk Urbaniak oraz Jan Kucharski. Ten pierwszy był ostatnim pływającym Polakiem na jeziorze w 1939 (pływał do wieczora 31 sierpnia). W 1945 pojawił się tu również jako pierwszy uczestniczący w odbudowie członek klubu.
Podczas II wojny światowej klub był organizacją tylko dla Niemców. Polacy nie mieli wstępu na jezioro Kierskie. W lutym 1945 Niemcy zrabowali sześć najlepszych jachtów, a także większość klubowego sprzętu. 8 kwietnia 1945 wybrano pierwszy powojenny zarząd. Prezesem został Teofil Kucharski.