Kościół i klasztor W r. 1621 wzniesiono murowany budynek klasztoru, a ponad ćwierć wieku później, w r. 1648 zbudowano murowaną świątynię. Drugą ksienią klasztoru obrana została Teofila Sapieżanka i zapewne był to jeden z powodów zaangażowania w dzieło budowy nowego kościoła podkanclerzego litewskiego Kazimierza Leona Sapiehy. Fundatorką bogatego wyposażenia kościoła była jego żona Teodora Krystyna z Tarnowskich. Kościół pod wezwaniem Narodzenia Matki Boskiej, św. Antoniego z Padwy i św. Kazimierza został konsekrowany 21 listopada 1651 roku przez biskupa wileńskiego Jerzego Tyszkiewicza, który zezwolił przy tym na procesję w oktawie Bożego Ciała.
Zbudowany w stylu wczesnego baroku jednonawowy kościół miał ponad 23 metry długości i 9 metrów szerokości. W fasadzie znajdowała się masywna wieża z kruchtą w przyziemiu, przy prezbiterium były dwie zakrystie (kapłańska i zakonna). Prezbiterium doświetlały dwa rzędy okien, w podobny sposób jak w także fundowanych przez Kazimierza Leona Sapiehę kościołach w Siemiatyczach i w Drui. Nad wejściem od strony północnej widniał wycięty w alabastrze pozłocony herb fundatora, sapieżyński- Lis w wysokim reliefie i ujęty labrami akantowych zwojów, z łacińską inskrypcją. Dachy były kryte dachówką.