W tym artystka samym roku spopularyzowała piosenkę „Dove non so” (wersję „Lara's Theme” z filmu Doktor Żywago). Za piosenkę „Solo tu” zaprezentowaną na festiwalu Un disco per l’estate otrzymała złotą płytę.
Koniec dekady upłynął dla artystki pod znakiem uczestnictwa w festiwalach, w tym: w San Remo (1968 „Tu che non sorridi mai” i 1969 „Quando l’amore diventa poesia” w parze z Massimem Ranierim), w Un disco per l’estate („Non illuderti mai”, „L’altalena”) i w Canzonissimie („Se m’innamoro di un ragazzo come te” i „Una bambola blu”).
Lata 70. thumb|300px|Finaliści konkursu Canzonissima 1970; od lewej: Domenico Modugno, Al Bano, Gianni Morandi, Orietta Berti, Massimo Ranieri oraz Claudio Villa (na dole) 1970 rok rozpoczęła od kolejnego w jej karierze występu na Festiwalu w San Remo (piosenka „Tipitipitì”), a następnie na Un disco per l’estate („Fin che la barca va”) i w Canzonissimie („Ah, l’amore che cos’è”). W 1971 roku ponownie wystąpiła na Un disco per l’estate („Via dei ciclamini”), oraz w Canzonissimie („Alla fine della strada”). W roku następnym zaśpiewana przez nią piosenka „Stasera ti dico di no” zajęła 2. miejsce na Un disco per l’estate. W tym samym roku wydała album Più italiane di me, który okazał się najlepiej sprzedającym się albumem w jej karierze.