„Taszkient” miał silne uzbrojenie artyleryjskie, składające się z 6 dział kalibru 130 mm, umieszczonych w zakrytych dwudziałowych wieżach typu B-2ŁM, nowo skonstruowanych w ZSRR. Kąt podniesienia wynosił do 45°, co teoretycznie umożliwiało prowadzenie ognia zaporowego do samolotów (nie były to działa uniwersalne). Wieża miała opancerzenie 8 mm. Było to najsilniejsze pod względem liczby dział uzbrojenie artyleryjskie kiedykolwiek stosowane na radzieckim niszczycielu. Działa wystrzeliwały znacznie cięższe pociski od dział kalibrów do 127 mm, używanych przez inne państwa. Zapas amunicji wynosił 1000, maksymalnie 1200 pocisków (do 200 na działo). Na początku służby, do połowy 1941 roku okręt był tymczasowo uzbrojony w 3 pojedyncze działa B-13 kalibru 130 mm z maskami ochronnymi, jak na niszczycielach projektu 7, ustawione na miejscach wież. Do kierowania ogniem artylerii służył przelicznik (centrala artyleryjska) włoskiej firmy Galileo. Okręt miał dalocelownik typu Dupleks, wyposażony w dwa 4-metrowe dalmierze, oraz pomocnicze stanowisko kierowania ogniem na rufie, z dalmierzem 3-metrowym.