Uzbrojenie torpedowe składało się z 9 wyrzutni torpedowych 533 mm, w trzech trzyrurowych aparatach typu 39-Ju, umieszczonych w osi symetrii okrętu na nadbudówce na śródokręciu. Pierwszy umieszczony był między kominami, a drugi i trzeci za drugim kominem, przedzielone platformą z rufowym stanowiskiem kierowania ogniem. Okręt nie przenosił torped zapasowych. Krokiem wstecz w stosunku do liderów typu Leningrad był powrót do trzyrurowych aparatów torpedowych, z czterorurowych, lecz ich liczba pozwoliła zwiększyć liczbę wyrzutni torped o jedną. Uzbrojenie przeciwpodwodne było z kolei słabe, obejmujące jedynie dwie rufowe zrzutnie bomb głębinowych, przenoszące 20 małych bomb M-1 i 4 duże B-1. Okręt mógł przenosić 76 min (na torach na pokładzie). W skład wyposażenia wchodził trał typu parawan K-1.
Załoga składała się z 250 ludzi, w tym 20 oficerów.
Służba thumb|„Taszkient” z tymczasowym uzbrojeniem (3 pojedyncze działa 130 mm) thumb|„Taszkient” z docelowym uzbrojeniem „Taszkient” dopłynął z Włoch do Odessy 6 maja 1939 roku. Dopiero 22 października 1940 roku został przyjęty oficjalnie do służby i włączony w skład Floty Czarnomorskiej.