„Żar (z nieba) palił jak ogień, a powierzchnia dróg parzyła jak płomień. W studniach nie było wody, a źródła wody zostały odcięte. Najlepsze z koni stawały, a pod najlepszymi z żołnierzy uginały się nogi. (Ale) wielki król wciąż maszerował, bogowie byli jego podporą. Nabuchodonozor posuwał się do przodu - ten, który nie ma równego sobie! On nie bał się trudów wyprawy”Cooley J., Text from..., s. 161.
Utrudzonej marszem armii babilońskiej udało się w końcu dotrzeć do rzeki Ulai, gdzie drogę zagrodziła im armia elamicka. Zgodnie z Listem Nabuchodonozora I do Babilończyków to król elamicki zaatakować miał pierwszy:
„Nad rzeką Ulai wróg, zły Elamita, [zablokował] (mym oddziałom) źródła wody w ga[jach]. (...) Nie mogłem dostarczyć im wody, nie mogłem ulżyć ich zmęczeniu. On ruszył naprzód, wypuszczając swe strzały i [potrząsając] (swą) bronią”
Obie armie zwarły się w walce. Inskrypcja na kudurru Szitti-Marduka wspomina, iż wzniecony przez obie strony kurz przyćmić miał słońce:
„Potężny król przyspieszył i dotarł do brzegu rzeki Ulai. (Obaj) królowie spotkali się i zwarli w walce. (...) Wzniecony przez nich kurz przesłonił oblicze słońca. Tumany kurzu unosiły się wszędzie.