(...) Jeden żołnierz w rydwanie nie widział drugiego który stał obok”

Jeżeli wierzyć relacji Szitti-Marduka, który w trakcie bitwy był najprawdopodobniej jednym z dowódców rydwanów na prawym skrzydle armii babilońskiej, to właśnie jego atak na pozycje Elamitów przesądzić miał o zwycięstwie Nabuchodonozora I:

„Szitti-Marduk, pan domu Bit-Karziabku, którego rydwan był po prawej stronie króla, jego pana, nie ociągał się i panował nad swym rydwanem. Nie bał się walki i uderzył na wroga. Wbił się głęboko w (pozycje) wrogów swego pana. Na rozkaz Isztar i Adada, bogów walki, zmusił do ucieczki Hultelutisza (tj. Huttelusz-Inszuszinaka), króla Elamu”

O klęsce Huttelusz-Inszuszinaka w bitwie wspomina też List Nabuchodonozora I do Babilończyków:

„Jego armia rozpierzchła się, jego siły rozproszyły się (...), porzucił swe twierdze i zniknął”

Po zwycięskiej bitwie Nabuchodonozor I złupił Elam i odzyskał posąg Marduka, który sprowadzono do Babilonu i osadzono na jego prawowitym miejscu w E-sagiliBrinkman J.A., Political history..., s.