Eger wyraziła w nim pogląd znany jeszcze z prac innego jezuity, Augustina Barruela (1741–1820), że masoni stoją za przemianami społecznymi i rewolucjami zapoczątkowanymi przez oświecenie, a ich naczelnym celem jest zniszczenie chrześcijaństwa poprzez świecką edukację. Uznała socjalizm i komunizm za „konieczny wynik dogmatu i moralności masońskiej” i utożsamiła materializm masoński – pod wyraźnym wpływem encykliki papieża Leona XIII Humanum genus – z satanizmem. Jako przykład masona-satanisty wskazała Giosuè Carducciego, autora hymnu Do szatana (1863) i Polemik szatańskich (1869). Powołując się na (pod pseudonimem C.C. de Saint-André, Les Francs-Maçons et les Juifs : Sixième Age de l'Église d'après l'Apocalypse, 1880), przypisała kierowniczą rolę w organizacji wolnomularskiej Żydom, którzy od wieków mieli stanowić „olbrzymie towarzystwo tajne”, choć początków masonerii szukała w gnostycyzmie i wśród templariuszy.