W Kilku słowach o masonerii, ogłoszonych nakładem Katolickiego Towarzystwa Wydawniczego „Kronika Rodzinna” w 1901, ostrzegała przed dążeniem masonerii do utworzenia rządu światowego: „jest to stowarzyszenie dążące do zniesienia religii, rodziny, własności, do wywrócenia porządku społecznego, a zaprowadzenia jednej wielkiej rzeczypospolitej masońskiej, w której ludzie byliby pionkami na wielkiej szachownicy świata, działającymi pod kierunkiem przywódzców Masonerji, którymi jak w obecnej chwili są żydzi”. Wskazała obok rewolucji francuskiej na zjednoczenie Włoch i zjednoczenie Niemiec jako rezultaty działalności wolnomularskiej. Poza pojedynczą wzmianką o atakach masonów na Kościół katolicki, zapożyczoną z książki popularnonaukowej dla młodzieży autorstwa Adama Morawskiego (Ze skarbnicy wiedzy i prawdy, 1882) wolnomularstwo występuje w publikacji przede wszystkim jako polityczny wróg narodu.
Wizerunek masonerii jako organizacji satanistycznej opartej na tajnej hierarchii przedstawiła systematycznie dopiero w swojej ostatniej pozycji książkowej, Żydzi i masoni we wspólnej pracy, którą wydał w 1908 drukiem warszawski księgarz katolicki Mateusz Szczepkowski.