Został zmobilizowany do „ludowego” Wojska Polskiego. Od listopada 1944 do stycznia 1945 roku był kursantem oficerskim w Zjednoczonej Szkole Lotniczej WP w Zamościu, skąd w lutym zdezerterował. Ukrywał się u rodziny w Sitańcu, a później w Szperówce m.in. u Stanisława Karczewskiego „Niebory”. W czerwcu 1945 roku, wraz z 23 żołnierzami AK, wziął udział w wyprawie por. Tadeusza Kuncewicza „Podkowy” do II Korpusu gen. Władysława Andersa. Próba nie powiodła się. Zostali zatrzymani przez władze czechosłowackie. W wyniku próby ucieczki zginęło 8 partyzantów, jednak Biziorowi i czterem innym udało się uciec. Bizior powrócił do Polski na przełomie lipca/sierpnia 1945 roku.

W maju 1946 roku podjął działalność konspiracyjną w Obwodzie WiN Zamość. 8 maja wraz z oddziałem Romana „Urszuli” Szczura brał udział w rozbiciu więzienia w Zamościu. W czasie akcji Bizior, wraz z Edwardem „Misiem” Świstem i Tadeuszem „Barykadą” Łagodą rozbroili naczelnika więzienia, Wawrzyńca Siwca oraz strażników Wincentego Główczyka i Tadeusza Mazura, a następnie opanowali kancelarię. W wyniku akcji uwolniono 301 więźniów, w tym m.in. Józefa „Ostrego” Pysia.