Później Bizior został komendantem żandarmerii Obwodu Zamojskiego WiN (kryptonimy „Ratusz”, „Warta”, „OK-4”), która obejmowała tereny: Zamościa, Łabuń, Wysokiego oraz grupę z gimnazjum w Zamościu. Na jego rozkaz żołnierze żandarmerii zlikwidowali kilku współpracowników Urzędu Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej. W lipcu 1946 roku dowodził grupą żołnierzy WiN, która z browaru w Zwierzyńcu zarekwirowała 100 000 zł.
Ujawnił się 31 marca 1947 roku przed PUBP w Zamościu. Oddał pistolet Parabellum nr 1957 i otrzymał zaświadczenie o ujawnieniu nr 66811. 21 marca 1948 roku wstąpił do II Inspektoratu Zamojskiego AK pod dowództwem Mariana „Jara” Pilarskiego. Złożył przysięgę w klasztorze w Radecznicy. Pełnił funkcję komendanta rejonu Sitaniec w Obwodzie Zamość.
Śmierć i pochówek 13 kwietnia 1950, w domu w Sitańcu, został aresztowany przez funkcjonariuszy WUBP w Lublinie. 10 sierpnia urodziła mu się córka Maria, której nigdy nie zobaczył. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Lublinie z 16 października 1951 roku skazany wraz ze swoim dowódcą, komendantem Obwodu Zamojskiego AK-WiN Marianem Pilarskim na karę śmierci, którą wykonano 4 marca 1952 roku o godzinie 5.45 w więzieniu na Zamku w Lublinie w obecności wojskowego prokuratora rejonowego w Lublinie kpt. Ireneusza Bolińskiego, naczelnika więzienia por.