Rzymski senat w 11 r. n.e. zakazał walk na arenie tym kobietom z klas wyższych (femina), które nie ukończyły 20 lat, a później, między 19 r. a 22 r. n.e, wraz z cesarzem Augustem, rozszerzyli ten zakaz na wszystkie potomkinie dobrze urodzonych oraz ograniczyli im wstęp do większości miejsc na widowni. Mulier (kobieta z klas niższych), jako gladiatorka już mogła brać udział w walkach. W 200 r. n.e. cesarz Septymiusz Sewer zabronił organizowania pojedynków kobiet bez względu na ich pochodzenie, lecz zakazu tego nie przestrzegano rygorystycznie wobec kobiet o niskim statusie, jednak aż do przełomu V i VI w. n.e. zdarzały się występy kobiet.
Szkoła gladiatorów thumb|300px|Po walce gladiatorów wynajętych na wystawną ucztę w Pompejach (mal. Francesco Netti, 1880) Początkowo, do czasu powstania Koloseum, głównym ośrodkiem walk gladiatorskich była położona w Kampanii Kapua, w której istniały najsławniejsze szkoły gladiatorskie i największe areny. W okresie republiki były to prywatne przedsiębiorstwa, których właścicielem był lanista. Szkołami gladiatorów były zamknięte koszary z placem do ćwiczeń. Podczas szkolenia nie posługiwano się ostrą bronią, lecz drewnianymi mieczami. Broń ostrą wręczano im tuż przed wyjściem na arenę. Przejawy niesubordynacji natychmiast surowo karano jako przejaw buntu.