271 Dywizja Piechoty (; 271. ID) – związek taktyczny Wehrmachtu w czasie II wojny światowej. Utworzona w maju 1940 roku jako planowane uzupełnienie wojsk walczących we Francji, nie ukończyła szkolenia przed podpisaniem kapitulacji i została rozformowana. Ponownie utworzono ją w 1943 roku i włączono do niej m.in. pozostałości zdziesiątkowanej na froncie wschodnim 137 Dywizji Piechoty oraz dwa bataliony tzw. Osttruppen. Pomimo słabego uzbrojenia i wyszkolenia, po lądowaniu Aliantów w Normandii skierowano ją na północ Francji, gdzie toczyła ciężkie walki i poniosła ogromne straty w bitwie pod Falaise. Jej resztki wycofano do Holandii, gdzie przemianowano ją na 271 Dywizję Grenadierów Ludowych, a następnie wysłano na front wschodni, gdzie walczyła m.in. na Węgrzech i na Morawach.
Historia Pierwotnie dywizję sformowano 22 maja 1940 roku w ramach tzw. 10. fali mobilizacji w północnej Austrii, w obrębie XVII okręgu wojskowego. W jej skład weszły 562, 563 i 564 pułki piechoty, a także 271 batalion artylerii oraz organiczne kompanie przeciwpancerna, sygnałowa i inżynieryjna. Do dywizji powołano rezerwistów starszych wiekiem, jednostka miała służyć jako wsparcie jednostek frontowych na wypadek przedłużenia się kampanii francuskiej.