Gdy ta zakończyła się zwycięstwem Niemiec, jednostkę na powrót rozformowano 22 lipca tego roku, nim zdążyła ukończyć szkolenie.
Jednostkę ponownie reaktywowano w zachodnich Niemczech (Wehrkreis XIII) w końcu 1943 roku w składzie trzech pułków grenadierów (977, 978 i 979), 271 pułku artylerii oraz organicznych batalionów fizylierów, saperów, niszczycieli czołgów, łączności i zaopatrzenia. Podczas szkolenia w północnej Bawarii w jej skład weszły m.in. resztki zdziesiątkowanej na froncie wschodnim 137. Dywizji Piechoty, cztery bataliony szkolne oraz dwa bataliony tzw. Osttruppen. W grudniu 1943 roku dowództwo nad nią objął gen. Paul Danhauser.
Mimo słabego wyszkolenia i niedostatecznego wyposażenia w środki walki, na początku 1944 roku dywizję wysłano do okupowanej Holandii, a w czerwcu 1944 roku na południe Francji, gdzie objęła sektor obrony wybrzeża Morza Śródziemnego. Po lądowaniu w Normandii, na wniosek generałów Erwina Rommla i Gerda von Rundstedta, 17 lipca dywizja została wysłana na front, gdzie weszła w skład 5. Armii Pancernej i zastąpiła wyczerpaną 10 Dywizję Pancerną SS „Frundsberg”.