Losy formacji Początki mignonów łączą się objęciem przez Henryka w 1567 roku władzy nad księstwem andegaweńskm. Przydzielony młodemu księciu jako wychowawca, René de Villequier, otoczył go wówczas grupą rówieśników, mocnych, wyrośniętych i wygimnastykowanych, lecz ustępujących Henrykowi intelektem. Na ich czele postawił starszego o kilka lat zabijakę Ludwika Beranger, pana du Gast, który rychło stał się najbliższym przyjacielem i powiernikiem księcia. Do tej pierwszej grupy należeli Jacques de Levis, hrabia Caylus albo Quelus, Franciszek d’Epinay pan de Saint-Luc i Franciszek d’O pan de Fresnes, wyrachowany Normandczyk. Później dołączyli do nich następni, wśród których do największego znaczenia mieli dojść Anne d’Arques, późniejszy książę de Joyeuse i Jean-Louis de Nogaret de la Valette, który został księciem d’Epernon. Niektórzy odeszli. Bussy d’Amboise zdradził króla i przeszedł na służbę do jego brata Franciszka d’Alençon. mały|Pojedynek mignonów z ludźmi Henryka de Guise. Dopóki grupie przewodził Du Gast, potrafił utrzymać całe towarzystwo w garści. Starszy od Henryka III, umiał mu wytknąć w cztery oczy popełnione błędy, udzielać rad czy pouczeń, wdzięcznie przez króla przyjmowanych. Na zewnątrz jednak odnosił się do swego monarchy z największym uszanowaniem. Nie uznawał nad sobą niczyjej władzy.