Program komunalnego budownictwa mieszkaniowego Szybko rozwijający się Wiedeń XIX wieku walczył z problemem niedoboru mieszkań dla stale zwiększającej się liczby robotników. Na przełomie XIX i XX w. niektóre przedsiębiorstwa wznosiły osiedla z mieszkaniami pracowniczymi dla swoich pracowników, jednak wiele rodzin wynajmowało pokoje lub mieszkania na wolnym rynku. W okresie I wojny światowej sytuacja wynajmujących pogorszyła się na tyle, że doszło do masowych protestów, które wymusiły wprowadzenie regulacji czynszowych oraz prawa chroniącego lepiej lokatorów przed eksmisją.

Po objęciu władzy w Wiedniu w 1919 roku, socjaliści rozpoczęli realizację swojego programu budownictwa mieszkaniowego. Początkowe idee oparte na budowie osiedli według koncepcji miast ogrodów ustąpiły ideom wznoszenia „superbloków” ze wspólnymi pralniami, przedszkolami, bibliotekami, warsztatami oraz sklepami. W ciągu dekady, w „superblokach” powstało 65 tys. mieszkań.

Budownictwo komunalne borykało się wówczas z dwoma problemami: pozyskania odpowiednich terenów pod budowę oraz trudnościami w pozyskiwaniu środków na budowę w okresie galopującej inflacji.