W 1909 roku wziął udział w Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Wenecji, gdzie zaprezentował dzieła Noc przed egzekucją (1909) i autoportret „Toska” (ros. «Тоска») (1908) i odniósł pierwszy sukces artystyczny. Następnie pracował w Mediolanie, gdzie zajmował się portretem w rzeźbie. W 1909 roku stworzył dzieło „Ksiądz” (ros. «Поп»), które zostało wystawione podczas Mediolańskiej Wystawy Sztuki. Kolejne rzeźby to m.in. „Kosiarz” (ros. «Косец»), „Siewca” (ros. «Сеятель») z 1908 roku i „Chrystus krzyczący” (ros. «Христос кричащий») z 1910 roku.

W 1910 roku przeniósł się na krótko do Nicei a następnie do Paryża, gdzie zaczął pracować w marmurze. W 1914 roku wrócił do Włoch i mieszkał w prowincji Massa-Carrara, po czym w tym samym roku powrócił do Rosji, gdzie w trakcie I wojny światowej pracował w szpitalu. Z tego okresu pochodzą prace „Mongołka” (ros. «Монголка») z 1915–1916 oraz „Portret baleriny Fiodorowej 2” (ros. «Портрет балерины Фёдоровой 2-й») z 1915 roku.