Po rewolucji październikowej brał udział w realizacji propagandowego planu Lenina na Uralu i Kaukazie (1918–1925), tworząc wiele monumentalnych dzieł dla Jekaterynburga, Baku i Batumi. Na Uralu tworzył pomniki ku czci poległych podczas Komuny Paryskiej oraz ku czci lokalnych komunistów. Ponadto w okresie tym powstają prace „Żal” (ros. «Скорбь») z 1918 roku, „Portret kobiety” (ros. «Женский портрет») z 1919 roku, „Jan Chrzciciel” (ros. «Иоанн Креститель»), „Ewa” (ros. «Ева») z 1919 roku. Na Kaukazie stworzył wiele portretów komunistów: Karola Marksa, Fryderyka Engelsa, Lenina oraz wybitnych Gruzinów, m.in. poetów Szoty Rustaweliego i Akakiego Cereteliego. Pracował w bardzo różnorodnym materiale – w marmurze, cemencie, betonie, żeliwie i drewnie. Po raz pierwszy wykorzystał drewno drzew liściastych, np. dębu kaukaskiego. Powstają wtedy prace takie jak „Leda i Łabędź” (ros. «Леда и Лебедь») czy „Macierzyństwo” (ros. «Материнство») (1922).

W 1926 na VIII Wystawie Związku Artystów Rosji Rewolucyjnej w Moskwie uwagę krytyków przyciągnęły dzieła Erzii wykonane z betonu zbrojonego „Więzień”, „Trybun ludowy” (ros. «Узник», «Народный трибун») z 1920 roku oraz „Ofiary rewolucji 1905 roku” (ros.