Polega to na wkomponowaniu w produkt ubezpieczeniowy pewnych mechanizmów, które sprawiają, że klienci chętniej ujawniają swoje prawdziwe prawdopodobieństwo. Główną przeszkodą w tym rozwiązaniu jest to, iż samoselekcja może nie być możliwa lub po prostu być nieefektywna. Występowanie tych niebezpieczeństw stanowi przyczynę regulacji ubezpieczeniowych, które mają na celu przeciwdziałanie nim, a także zapewnienie: stabilności rynku – chodzi o to, aby występowała ciągłość podaży ubezpieczeniowej i popytu na usługi ubezpieczeniowe, ma to być efektem właściwego poziomu zaufania do instytucji ubezpieczeniowych; bezpieczeństwa rynku – polega na redukowaniu skutków szoków upadłościowych i budowaniu sieci bezpieczeństwa rynkowego; przejrzystości rynku – czyli otwartej komunikacji podmiotów, które poszukują ochrony z rynkiem oraz odpowiednimi instytucjami; praworządności – zgodnym z prawem zawieraniu transakcji oraz używaniu legalnych środków płatniczych.
Jeśli rynek zawiedzie, mogą pojawić się instytucje, które zredukują istniejące problemy. Instytucje te mogą określać się jako ubezpieczeniowe w znaczeniu ochrony przed ryzykiem, chociaż w ściśle aktuarialnym znaczeniu nimi nie są. Instytucja ubezpieczenia społecznego jest przykładem takiej instytucji.
Zobacz też
Krytyka kapitalizmu
Przypisy
Bibliografia Leksykon polityki gospodarczej. pod red. Urszuli Kaliny-Prasznic, Oficyna Ekonomiczna, Kraków 2005