Dzięki temu udowadniają, że w zabawny sposób można podchodzić do utartych stereotypów NRD. Zachodnioniemiecką ignorancję reprezentuje wujek Heinz, który także mieszka przy Alei Słonecznej, ale przy jej dłuższym końcu, a więc już w Berlinie Zachodnim. Wujek Heinz jest bratem mamy Michy. Przy każdej okazji odwiedzin rodziny przemyca różne towary i tym samym próbuje poprawić ich sytuację. Na końcu wujek umiera na raka płuc. Pani Kupisch dostaje pozwolenie na wyjazd na pogrzeb brata do Berlina zachodniego. Mimo wszystko wraca do domu zadowolona z puszką po kawie, w której przemyciła prochy Heinza.
Styl i język Język powieści jest parataktyczny, autor świadomie rezygnuje ze skomplikowanych i rozbudowanych zdań. Zręcznie używa różnych środków językowych, np. słownictwa typowego dla NRD, które tworzy specyficzny klimat tamtego okresu i w sprawia, że rzeczywistość NRD ożywia się na nowo. Autor używa języka młodzieżowego oraz potocznego, dlatego powieść jest autentyczna, a berliński akcent wzmacnia aspekt humorystyczny. W powieści jest ukazany również wpływ systemu na życie prywatne bohaterów na przykładzie Bernda, który po wstąpieniu do służby posługuje się zniekształconym językiem i słownictwem.