W Wilnie podczas studiów objęła też funkcję drużynowej ”Szafirowej Piątki” – drużyny harcerek gimnazjum im. Elizy Orzeszkowej, która pod jej komendą stała się reprezentacyjną drużyną hufca wileńskiego.

Z dyplomem ukończenia studiów w 1931 roku wróciła do domu rodziców we Włodzimierzu Wołyńskim, aby w następnym roku rozpocząć samodzielną, dwuletnią aplikację w Sądzie Okręgowym w Łucku. Tam też poznała młodego prokuratora Kazimierza Skorupskiego, także zapalonego harcerza, brata hm. Maryli Skorupskiej. Para w lipcu 1932 roku wzięła ślub. Małżonkowie początkowo mieszkali w Łucku, gdzie Wanda kończyła aplikację. Po śmierci jej ojca, w 1932 roku przenieśli się do Włodzimierza, gdzie prowadzili odziedziczoną po ojcu kancelarię adwokacką. We Włodzimierzu, w 1934 roku na wzór wileńskiej, akademickiej drużyny starszoharcerskiej Wanda zorganizowała koedukacyjny krąg starszoharcerski „Stanica”. To właśnie „Stanica” stała się podstawą działań przyszłego Pogotowia Harcerek w czasie wojny pod okupacją sowiecką (1939–1941) i niemiecką (1941–1945). W roku 1932 urodziła pierwsze dziecko - syna Janusza. W roku 1937 objęła Hufiec Harcerek we Włodzimierzu. Wodzem Kręgu został hm. Wiktor Pawłowski.