12 września wraz z wieloma harcerkami i harcerzami, organizacjami kobiecymi, ludnością cywilną, wobec dramatu uchodźców z centralnej Polski, z rozkazu komendanta współorganizowała w gmachu gimnazjum szpital polowy. 15 września wraz z rannym pod Świeciem mężem Kazimierzem, opuściła Włodzimierz aby włączyć się do oddziałów przegrupowującej się armii WP i dalej, czynnie walczyć o wolną Polskę. 17 września rankiem, z wieloma innymi wojskowymi dotarła do Dubna. W koszarach w Komendzie miasta Wanda zgłosiła się po przydział jako sanitariuszka. Wtedy dowiedziała się o wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski. Treść komunikatu Wanda i Kazimierz słyszeli osobiście, na placu odpraw komendantów oddziałów. Rozkazem Marszałka Polski generała Edwarda Rydza-Śmigłego wojsko polskie zostało rozwiązane. Żołnierze mieli do wyboru albo wracać do domów, albo przedostać się za granicę przez Rumunię lub Węgry. Kazimierz poszedł na Węgry, Wanda natomiast wróciła do rodziny, i do swoich zobowiązań harcerskich. O godzinie 14:00, 17 września 1939 roku małżonkowie pożegnali się. Jak się później okazało – na długich dziewiętnaście lat.