Antykwariusz powołuje się na takie źródła, jak: O wojnie galijskiej i O wojnie domowej Cezara, dzieła Swetoniusza, Tacyta, Diona, poezja Katullusa, listy Cycerona.
W części pierwszej poznajemy Cezara jako doskonałego taktyka i organizatora w wojnie galijskiej, w części drugiej antykwariusz opowiada o jego dziejach na wojnie domowej, w części trzeciej o jego przygodach miłosnych (w tym o związku z Kleopatrą), w czwartej o konflikcie Cezara z Markiem Poncjuszem Katonem.
Dzięki różnemu doborowi źródeł poznajemy Cezara w odmiennych odsłonach: widzimy go oczami oportunisty Cycerona, lub poety Katullusa każącemu Cezarowi rozliczać się z finansowych szachrajstw. Oprócz samego Cezara antykwariusz przedstawia sylwetki innych postaci starożytności: Cycerona i Attyka, Katullusa i Lesbii, Pompejusza i Katona.
Krytycy i opinia publiczna niesłusznie doszukiwali się w powieści aluzji do polityków rządzących w ówczesnej Polsce. Cezar Bocheńskiego był łysy, więc miała to być aluzja do łysego Cyrankiewicza lub do Gomułki. Gdy Jan Brzechwa w 1971 roku zgłosił książkę do nagrody Nowej Kultury, wybuchnął skandal: z powodu rzekomych aluzji książka otrzymała bezwzględny zakaz nagrody. Afera ta przybrała rozmiary międzynarodowe, pisano o tym m.in.