w Time, Süddeutsche Zeitung, Die Welt, Frankfurter Allgemeine Zeitung.
Nazo poeta Druga część trylogii pisana w latach 1966–1968 i wydana po raz pierwszy w 1969 roku nakładem wydawnictwa Czytelnik. Bocheński ukończył powieść w 1968 roku, jednak z uwagi na fakt, iż był autorem objętym zakazem drukowania, książka przeleżała w wydawnictwie ponad rok i została oddana do druku w 1969 roku. Bocheński wpadł na pomysł napisania powieści już podczas pracy nad Boskim Juliuszem.
Książka została podzielona na trzy części: tętnienie, przemiany, śledztwo. Głównym bohaterem jest poeta Owidiusz. Aby móc opowiedzieć o jego losach narrator przybiera rolę konferansjera (w myśl zasady, że tylko ktoś taki może opowiadać o życiu artysty), natomiast czytelnicy przybierają rolę publiczności. Owidiusz był idolem mas w swej epoce, dlatego Bocheński porównuje go do gwiazd rockowych, np. do Jimiego Hendrixa.
Główną kwestią wokół której skoncentrowana jest fabuła, stanowi pytanie o przyczyny wygnania Owidiusza z Rzymu. Tym samym konferansjer proponuje czytelnikowi historię kryminalną o nieco odwróconym schemacie: nie szukamy winowajcy, który jest wiadomy, lecz winy.