Biblioteka posiadała najnowsze dzieła w językach europejskich oraz pisma periodyczne.
W ramach represji po powstaniu listopadowym szkołę zamknięto 19 listopada 1831 roku. Zbiory oddano pod dozór dyrektora Biblioteki Publicznej, następnie przejęło je Gimnazjum Realne, a zbiory techniczne dotyczące rolnictwa Marymoncki Instytut Agronomiczny.
We wrześniu 1898 roku otwarto ponownie Warszawski Instytut Politechniczny im. cara Mikołaja II, a 1 stycznia 1899 roku bibliotekę, która zajmowała kilka pomieszczeń na parterze Gmachu Głównego. Stanowisko bibliotekarza objął radca tytularny Eugeniusz Dobrzyński, pomocnika bibliotekarza – radca kolegialny Grzegorz Czajkowski, który w 1908 roku zastąpił Dobrzyńskiego i do 1914 roku kierował biblioteką. Początkowo podstawą zbiorów w ponownie powstającej bibliotece były dary zarówno od społeczności polskiej, jak i rosyjskiej. Gromadzono książki, czasopisma, broszury, atlasy, mapy, rękopisy, litografie głównie w języku rosyjskim. W 1913 roku biblioteka liczyła blisko 51 tys. woluminów i posiadała kilka katalogów (alfabetyczny, rzeczowy). Po wybuchu I wojny światowej władze rosyjskie podjęły decyzję o ewakuacji zakładów przemysłowych i instytucji naukowych w głąb Rosji.