W czerwcu 1915 roku na polecenie rektora Włodzimierza Amalickiego uczelnia wraz z wyposażeniem, w tym zbiorami bibliotecznymi, archiwum szkoły oraz kadrą naukową została ewakuowana do Moskwy, następnie do Rostowa, aby ostatecznie osiąść w Niżnym Nowgorodzie.
W listopadzie 1915 roku zainaugurowano rok akademicki na pierwszej polskiej uczelni politechnicznej z polskim językiem wykładowym i polskimi profesorami – Politechnice Warszawskiej. W 1916 roku Biblioteka Główna otrzymała statut (wg in. źródła BG funkcjonowała na mocy regulaminu uchwalonego przez Senat PW i zatwierdzonego przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego; w statucie uczelni określenie statusu i zadań BG pojawia się dopiero w 1921 roku), zgodnie z którym była zarządzana przez powołaną w tym celu Komisję Biblioteczną. W Komisji zasiadało 6 delegatów wydziałowych oraz przewodniczący wybierany przez Senat PW. Pierwszym przewodniczącym pełniącym tę funkcję w latach 1917–1926 był Jan Wiktor Zawidzki. Do jego obowiązków należało przygotowywanie projektu budżetu, sprawozdania z działalności oraz reprezentowanie biblioteki na zewnątrz. Oficjalną działalność biblioteka rozpoczęła dopiero w 1918 roku. Opóźnienie to wynikało z konieczności uporządkowania tych zbiorów, które nie zostały wywiezione do Rosji.