Rozpoczął się stopniowy proces odbudowywania utraconych dóbr i zbiorów.
Odbudowa i okres powojenny Wobec ogromnych zniszczeń spowodowanych działaniami wojennymi prowadzonymi na terenie Warszawy 10 stycznia 1945 roku Komisja Organizacyjna Politechniki Warszawskiej z tymczasową siedzibą w Lublinie pod przewodnictwem ministra oświaty Stanisława Skrzeszewskiego podjęła decyzję o wznowieniu zajęć dydaktycznych z dniem 22 stycznia 1945 roku. Ponieważ brakowało podręczników, wystosowano apel do społeczeństwa o zorganizowanie zbiórki książek potrzebnych do stworzenia biblioteki akademickiej, który nie pozostał bez echa. Rektor Władysław Kuczewski zabiegał w Ministerstwie Oświaty o środki, które pozwoliłyby na niezbędne zakupy i je uzyskał. Komisja Wydawnicza Bratniej Pomocy zdobyła przydział papieru, co pozwoliło na wydanie 2 skryptów dla Wydziału Elektryczno-Mechanicznego. Wysyłano też do zrujnowanej stolicy studentów, aby wydobywali z piwnic zachowane podręczniki. Stanowisko bibliotekarza objął asystent Włodzimierz Turyk – odpowiadał za gromadzenie zbiorów oraz prowadzenie inwentarzy i księgowości. Książki przekazywano do odpowiednich zakładów i katedr, sprawowali nad nimi opiekę wyznaczeni pracownicy.