Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powrócił do ojczyzny w sierpniu 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego. Był żołnierzem 2 pułku artylerii polowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem 3 dywizjonu artylerii konnej w Wilnie, pełniąc stanowisko dowódcy baterii. Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925. Od lutego 1928 służył w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych na stanowisku adiutanta gen. dyw. Juliusza Rómmla (oficer ordynansowy). W latach 30. był oficerem 6 dywizjonu artylerii konnej w Stanisławowie, sprawując w jednostce stanowiska zastępcy dowódcy od 1937 do sierpnia 1939 oraz także p.o. dowódcy od listopada 1938 do 26 sierpnia 1939. Został awansowany na stopień majora artylerii w marcu 1936.