W podobny sposób w legowiskach hien odkryto szczątki lwów jaskiniowych i niedźwiedzi jaskiniowych, co wskazuje na możliwość żerowania hien jaskiniowych na ich zwłokach bądź na ich zabijanie.
Historia odkryć i systematyka thumb|Hieny jaskiniowe atakują nosorożca włochatego (1904), Howard V. Brown thumb|left|Rysunek Williama Conybeare’a (1822) przedstawiający legowisko hien Kirkdale odkryte przez Bucklanda Pierwszy pełny opis hieny jaskiniowej powstał dzięki Cuvierowi w 1812, jednak fragmenty szkieletu tego gatunku opisywano w literaturze naukowej od XVIII wieku, chociaż nieprawidłowo je identyfikowano. Pierwsza odnotowana wzmianka pochodzi z dzieła Kundmanna z 1737 tytułem Rariora Naturæ et Artis, gdzie autor uznaje gałąź żuchwy hieny jaskiniowej za cielęcą. W 1774 Esper błędnie opisuje zęby hieny jaskiniowej odkryte w Gailenreuth jako lwie. W 1784 Collini opisał czaszkę hieny jaskiniowej jako płetwonogą. Obecność hien jaskiniowych na terenach dzisiejszej Wielkiej Brytanii została potwierdzona po zbadaniu przez Bucklanda zawartości Kirkdale Cave. Znajdowało się tam kiedyś legowisko hieny jaskiniowej. Po odkryciu Bucklanda opisane zostały znaleziska Clifta i Whidbeya w Orestonie (przedmieście Plymouth).