Ortografia angielska – zestaw konwencji ortograficznych służących do zapisu języka angielskiego. Specyficzna historia języka, splątana z dziejami kraju wraz z historią ogólnego postępu technicznego i cywilizacyjnego sprawiły, że angielska pisownia odznacza się wieloma nieregularnościami, odstępstwami i wyjątkami. Z uwagi na charakter zapisu trudno jest również sformułować klarowne reguły pisowni.
Ortografia angielska ma charakter zachowawaczy i etymologiczny, dlatego obrazuje w dużej mierze pochodzenie wyrazów, a także kładzie nacisk na rozróżnianie słów i morfemów; tym samym nie stanowi prostej reprezentacji języka ustnego. Podejmowano próby zreformowania ortografii angielskiej, niemniej propozycje zmian nigdy nie weszły w życie.
Historia
Okres staroangielski thumb|Rękopis poematu Beowulf Ortografia angielska jest wynikiem trwającego ponad tysiąc lat rozwoju języka angielskiego. Zagadnienie datuje się od momentu, kiedy chrześcijańscy misjonarze zastosowali 23-literowy alfabet dla potrzeb operującego 35 fonemami języka staroangielskiego. Dodano cztery nowe symbole: ash (Æ, æ), wynn (Ƿ, ƿ), eth (Ð, ð), thorn (Þ, þ), choć takie litery jak c i g używane były dla kilku dźwięków. Wprowadzono również kombinacje liter, np. sc, które obecnie jest zapisywane sh.