Kilku współczesnych liter nie było w alfabecie: j (zastępowane przez ȝ zwane yogh), v (zapisywane przez f), zaś q, x, z używane były bardzo rzadko.
Fragment poematu Beowulf:
„Da se ellengæst earfoðlice þrage geþolode, se þe in þystrum bad, þæt he dogora gehwam dream gehyrde hludne in healle; þær wæs hearpan sweg, swutol sang scopes. Sægde se þe cuþe 90 frumsceaft fira feorran reccan, cwæð þæt se Ælmihtiga eorðan worhte, wlitebeorhtne wang, swa wæter bebugeð, gesette sigehreþig sunnan ond monan leoman to leohte landbuendum, 95 ond gefrætwade foldan sceatas leomum ond leafum, lif eac gesceop cynna gehwylcum þara ðe cwice hwyrfaþ.”
Okres średnioangielski thumb|Oryginał poematu Pan Gawen i Zielony Rycerz Po najeździe normandzkim francuscy skrybowie wprowadzili kilka nowych konwencji w zapisie. Dwuznak cw został zastąpiony przez qu, h przez gh w takich słowach jak night czy enough, c przez ch, np. w wyrazie church, u przez ou, np. w wyrazach house, mouse. Rozpoczęto również używanie c przed e oraz i w takich wyrazach jak cell, city. Ponieważ litera u była pisana w podobny sposób jak v, i, m, próbowano ułatwić czytanie zastępując u przez o, w takich wyrazach jak come, love, one, son. W momencie gdy powód zmian przestał istnieć, pisownia ta spowodowała łańcuch wyjątków. Na początku XV w.