Gdy w 1672 roku klasztor odwiedził niemiecki podróżnik Johann Michael Wansleben, istniały tam dwa kościoły, z których jeden był używany jako magazyn żywności, zaś sam erem był już prawie całkiem zrujnowany, a przez podróżnika określony jako pozostałości wioski koptyjskiej. Klasztor przetrwał do czasów współczesnych jako opuszczona przez ludzi i zapomniana ruina.
Architektura i odkrycia archeologiczne Klasztor zachował mury na zewnętrznych i wewnętrznych dziedzińcach. Klasztorny kościół Archanioła Gabriela ma trzy hajkały (sanktuaria): Archanioła Gabriela, Najświętszej Marii Panny i św. Jerzego. Drewniany strop pokryty jest polichromiami. Kościół prawdopodobnie był poddany istotnym przebudowom w drugiej połowie XIX lub na początku XX wieku. Klasztor, przez stulecia opuszczony i niszczejący, został w 1986 roku objęty pracami archeologicznymi prowadzonymi przez polski zespół Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej im. Kazimierza Michałowskiego Uniwersytetu Warszawskiego pod kierunkiem dr hab. Włodzimierza Godlewskiego.