Taylor przyjął pisarza w wannie i wysłuchał, ze wzrastającym zainteresowaniem, utworu, po czym natychmiast udał się z nim do teatru, by zgłosić sztukę do czytania przed komitetem repertuarowym. Czytanie wypadło po myśli autora. Rozentuzjazmowany pisarz zgubił po drodze do domu rękopis sztuki i musiał ją w następnych dniach odtworzyć z pamięci. Komitet postawił natomiast jeden warunek: sztuka będzie przyjęta po wyrażeniu o niej opinii przez członka Akademii, komediopisarza Louisa Benoit Picarda. Picardowi utwór się nie spodobał, wyraził się o nim negatywnie, a Dumasowi poradził, by lepiej wrócił do pracy w biurze. Taylor, zirytowany tym, że ktoś podważa jego autorytet, poprosił o dodatkową opinię Nodiera. Ten napisał: Oświadczam z ręką na sercu, że „Krystyna” jest jednym z najlepszych utworów, jakie czytałem w ciągu ostatnich dwudziestu lat. Po tej opinii sztuka została, po kilku drobnych poprawkach zgłoszonych przez aktora Samsona, przyjęta jednogłośnie przez komitet repertuarowy.