Dumasa czekał jeszcze bój z cenzurą, w której oczach pisarz, będący pracownikiem uznawanego za liberała księcia orleańskiego, uchodził za podejrzanego. Raport z 30 maja 1828 nie brzmiał dobrze: mimo kilku dobrych scen, sztuka jest pełna niedociągnięć, których można było z łatwością uniknąć. Tym razem dotknięty poczuł się sam książę orleański, który interweniował, przez dyrektora generalnego swojej kancelarii Manche’a de Brovala, u ministra, hrabiego Martignaca. Sam Dumas napisał również do ministra list, w którym wykładał swoje zamierzenia: Jeśli Wasza Ekscelencja zechce łaskawie przeczytać dramat „Krystyna”, sam się przekona, że nie było w żadnym razie moją intencją zapewnienie sobie sukcesu za pomocą aluzji [...] wręcz przeciwnie, cały czas dokładałem starań, by akcja w najmniejszym stopniu nie odbiegała od historycznej prawdy. 13 czerwca cenzura wydała zgodę na wystawienie sztuki.