Jak się wkrótce okazało, nie był to jeszcze koniec trudności autora. Rozpoczęto próby z panną Mars w roli Krystyny i Firminem jako Monaldeschim. Panna Mars, dobiegająca już wówczas pięćdziesiątki, ze względu na swój wciąż młodzieńczy wygląd, spokojną słodycz i doskonałą dykcję, zabierała dla siebie najlepsze role, od amantek po naiwne dziewczęta. Zrobiła karierę na klasykach i czuła się nieswojo w rolach romantycznych heroin, które powinny wyrywać sobie włosy z głowy, krzyczeć i czołgać się na kolanach. Miała na to zbyt wiele dobrego smaku i zbyt delikatny głos. Odwiedziła więc Dumasa w biurze w Palais-Royal, żeby skłonić go do wykreślenia bardziej gwałtownych kwestii. Gdy autor, bardzo przywiązany do ich piękności, odmówił, panna Mars poczęła je podczas prób pomijać. Wreszcie wzięła w lipcu urlop na całe lato. Za jej przykładem pretensje do psychologicznej wymowy swoich postaci zaczęli zgłaszać i inni aktorzy. 4 sierpnia, ku zupełnemu zaskoczeniu Dumasa, Komedia Francuska wprowadziła do repertuaru inną sztukę z tą samą bohaterką, Krystynę, królową Szwecji Louisa Braulta, przyjaciela księcia Decazesa. Główną rolę miała w niej zagrać panna Valmonzey, kochanka Evarista Dumoulina, prasowego potenta, dyrektora Le Constitutionnel. Dumas się poddał.