Następnie Abd Allah zajął inne części Ifrikijji, włącznie z Susą, Kafsą i twierdzą Udżum. Zawarł on traktat z miejscową ludnością nakładając na nią trybut. Abd Allah powrócił do Egiptu po półtorarocznej kampanii w Ifrikijji. W roku 649 kiedy Mu’awija (661 - 680) uzyskał zgodę Usmana na zaatakowanie Cypru Abd Allah udał się mu na pomoc z siłami Egiptu i muzułmanie zajęli wyspę. W roku 652 Abd Allah zaatakował Nubię i zajął Dongolę, po czym zawarł traktat z królem Kalidurutem, w źródłach arabskich nazywany „bakt” (od łac. pactum). Był to de facto pakt o nieagresji, który formalnie przewidywał trybut ze strony nubijskiej, lecz jednocześnie zawierał postanowienia o dostawach żywności i tkanin ze strony arabskiej. W ten sposób Abd Allah ustalił granicę arabskiego Egiptu na Asuanie. Bakt regulował stosunki pomiędzy chrześcijańską Nubią a muzułmańskim Egiptem przez następne sześć stuleci. W roku 654 Abd Allah wysłał wojskową ekspedycję do Ifrikijji ponieważ tamtejsza ludność złamała wcześniejszy układ i przestała płacić trybut. Ta wyprawa przywróciła arabską kontrolę. Po wyparciu Bizantyńczyków z Egiptu w roku 646 Abd Allah rozpoczął budowę arabskiej floty i w roku 654 lub 655 pokonał siły morskie Konstansa II w tzw. Bitwie Masztów, najważniejszym militarnym starciu w którym brał udział.