Bernarda Fensterwalda czy wydaną jeszcze rok później Legend: The Secret World of Lee Harvey Oswald pióra Edwarda Epsteina. W tym kontekście w 1975 w The Washington Monthly pojawił się artykuł dziennikarza Toma Bethella, w którym autor postulował, że pojedynczy zamachowiec wydaje się przyczyną zbyt mało ważną, by wywołać tak poważne skutki, jak śmierć prezydenta. Bethell stwierdził więc, że taka przyczyna nie pasuje do efektu i dlatego ludzie starają się znaleźć inną, pasującą w ich mniemaniu. Dalej starał się obalić opisany przez siebie sposób myślenia, podając realny przykład niewielkiej przyczyny wywołującej znaczne efekty: infekcji wywoływanej przez bakterie.
Starając się opisać to zjawisko z psychologicznego punktu widzenia, McCauley i Jacques opisali hipotezę, zgodnie z którą ludzie do wyjaśnienia zdarzenia, które uznają za szczególnie ważne, potrzebują przyczyny, której przypisują odpowiednio wielką wagę. W 1979 opisali próbę doświadczalnego sprawdzenia tego pomysłu. Przeprowadzili 4 badania, w których wykazali, że ludzie mają większą skłonność do przypisywania organizacji zamachu grupie ludzi, jeśli plan się powiódł. Zamach nieudany, podczas którego niedoszły zabójca chybił, przypisują raczej pojedynczej osobie zamachowca.