Tak więc to, czy potrafi on trafić, zależy w ocenie badanych od tego, czy zalicza się on do jakiejś grupy, czy też działa sam (nie zależą natomiast istotnie od konkretnych szczegółów postulowanej teorii spiskowej). Uzyskane wyniki zdziwiły McCauleya i Jacques. Badacze wyjaśnili je odbiorem grup terrorystycznych jako bardziej niebezpiecznych i lepiej zorganizowanych od zamachowców działających samotnie (chociaż zauważyli brak danych mogących potwierdzić taki pogląd). Myślenie takie McCauley i Jacques określili jako nieracjonalne.
Kolejne badania potwierdziły wcześniejsze wnioski: przeżycie celu zamachu zmniejsza wiarę w stojącą za nim grupę terrorystyczną. Skuteczność zamachu nie zależy w ocenie badanych od cech zamachowca (od tego choćby, czy strzelał celnie), ale od tego, czy należy do jakiejś grupy.
Efekt wielkiej przyczyny zalicza się do mechanizmów kompensacyjnych, mających za zadanie poradzenie sobie przez daną osobę z nieprzewidywalnością zamieszkiwanego przez nią świata, podobnie jak wiara w spiski, zmniejszająca ambiwalencję, pozwalająca na stworzenie prostej wizji świata, bez niejednoznaczności.