W dawnych wiekach kinpaku, ze względu na wysoką cenę, stosowano tylko do wyrobów luksusowych, zarówno do zdobienia małych przedmiotów użytkowych (np. opraw katan, wachlarzy, wazonów), zdobienia parawanów byōbu, szat aktorskich do spektakli teatralnych Nō (występuje także pisownia Noh), w malarstwie (m.in. często wykonywano z niego tło obrazu), rzeźbie, ale także w pokrywaniu ścian i detali architektonicznych pałaców, świątyń oraz zamków. We współczesnej Japonii kinpaku zdobi się także przedmioty codziennego użytku, np. podkładki pod mysz, karty telefoniczne, dodaje się je także do kosmetyków oraz niektórych potraw, np. herbaty.
Produkcji kinpaku oraz jego zastosowaniom poświęcone jest muzeum w KanazawieStrona muzeum Kanazawa Yasue Gold Leaf Museum.
Złoto do produkcji kinpaku pochodziło i pochodzi zarówno z rodzimych złóż, jak i importu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Zdobnictwo Kategoria:Rzemiosło artystyczne Kategoria:Złotnictwo Kategoria:Złoto Kategoria:Sztuka japońska