thumb|250px|Przybliżone umiejscowienie Aestii według rzymskiego historyka Tacyta thumb|250px|Europa na początku IX wieku. Ziemie ludów bałtyjskich i części fińskich określone jako „Estonia” thumb|250px|Europa według anglosaskiego opisu świata Alfreda Wielkiego. Widoczne ziemie Estum lub Osti oraz Witland, Estmere i Truso (mapa z 1773). thumb|250px|Rozmieszczenie ludów bałtyjskich ok. 1200 roku thumb|250px|Ziemie estyjskie – Prusy, Litwa, Inflanty i Estonia – w XIII wieku. Estowie, Estiowie, Aistowie (, , , anglosas. Esti, Osti, staronord. Eistr) – używana w starożytności i wczesnym średniowieczu wspólna nazwa określająca ludy bałtyjskie i bałtycko-fińskie zamieszkujące wschodnie wybrzeża Morza Bałtyckiego, od ujścia Wisły do Zatoki Fińskiej.
Historia Źródła antyczne i archeologiczne Po raz pierwszy o Estach wspomniał Publiusz Korneliusz Tacyt w swoim dziele O pochodzeniu i położeniu Germanów (Germania) ogłoszonym w 98 roku. Według Tacyta Aestiorum gentes, czyli plemię Estiów (Aestii) zamieszkiwało na wybrzeżu Bałtyku, na wschód od siedzib germańskich Swewów i Gotów. Estowie strojem i obyczajami przypominali germańskich sąsiadów, ale odróżniali się od nich językiem, który w brzmieniu przypominał Tacytowi celtycką mowę Brytów.