Zajmowali się pozyskiwaniem bursztynu (glaesum w języku „estyjskim”), co może wskazywać na lokalizację siedzib Estów na SambiiWojciech Nowakowski Korzenie Prusów, „Pruthenia”, tom 1, Olsztyn 2006, s. 18-21.
Możliwe, że o Estach wspomniał również Klaudiusz Ptolemeusz, piszący po grecku słynny geograf z II wieku. Wymienia on w łańcuchu ludów nadmorskich na wschód od Wenetów i Weltów, lud Osiów, Osioi (Οςιοι), co może być zniekształconym w grece zapisem nazwy Ostoi (Οςτοι), znanych ze źródeł łacińskich AestiiJerzy Kolendo Ziemie u południowo-wschodnich wybrzeży Bałtyku w źródłach antycznych, Pruthenia, tom IV, Olsztyn 2009, str. 27. Ptolemeusz wymienia również ludy Galindai i Soudinoi, które mogą dotyczyć bałtyjskich plemion Galindów i Sudowów.
Piszący w połowie VI wieku Jordanes w dziele O pochodzeniu i czynach Gotów (Getica), które było streszczeniem Historii Gotów Kasjodora, wspomina, że Estowie (Aestii) zamieszkiwali na wschód od ujścia Wisły i na wschód od Widiwariów, ludu będącego „mieszanką rozmaitych narodów”. Na południe od Estów mieszkać mieli Akacyrowie, którzy zajmowali się wypasem bydła. Sami Estowie są przedstawieni przez Jordanesa jako ludzie „ze wszech miar usposobieni pokojowo”.