BRILL 2018, str. 151.
Począwszy od piszącego w XI wieku Adama z Bremy źródła zachodnie zaczynają odróżniać bałtyjskich Prusów od bałtycko-fińskich Estów. Adam z Bremy określa mianem Aestland tylko późniejszą Estonię. Podobnie piszący pod koniec XII wieku Sakso Gramatyk stosuje nazwy Estia, Haestia do Estonii, a jej mieszkańców określa mianem Estonum, zaś powtarzając relację Jordanesa o podboju Hermanaryka, Sakso zastępuje Estów, nazwami ludów bałtyjskich. Również duński zbiór dokumentów podatkowych króla Waldemara II Liber Census Daniae (1231 r.) opisując ziemie Estów odróżnia od nich „ziemie pruskie”Rafał Simiński Ziemie pruskie w świetle źródeł duńskich do przełomu XIII-XIV wieku, Pruthenia, tom IV, Olsztyn 2009, str. 197, 199.
Od XIII wieku – gdy Inflanty (ziemie bałtycko-fińskich Liwów i bałtyjskich Zemgalów, Zelów, Kurów i Łatgalów) zostały podbite przez zakon kawalerów mieczowych, Prusy i Jaćwież przez zakon krzyżacki, a ziemie nad Zatoką Fińską przez Duńczyków – nazwę kraj Estów odnosi się już tylko do Estonii (niem., duń., szw. Estland, est.