Od około IX-X wieku w źródłach niemieckich (Geograf bawarski), arabskich (Ibrahim ibn Jakub) i polskich (Dagome iudex) pojawia się nazwa Prusowie (Pruzzi, Bruzi), która obejmuje część ludów estyjskich żyjących w pobliżu ujścia Wisły oraz na Sambii. Na początku XI wieku pojawia się również nazwa Litwy (Lituae). Jest to efekt bliższego zainteresowania terytoriami zamieszkiwanymi przez Bałtów (misje św. Wojciecha i Brunona z Kwerfurtu).
Jednocześnie wschodnie wybrzeża Bałtyku stanowią przedmiot rywalizacji Szwedów i Duńczyków. Wczesne źródła skandynawskie - sagi i kamienie runiczne - określają ziemie na wschodnich wybrzeżach Bałtyku mianem Eistland lub Eistaland (czyli „kraj wschodni”), a Estów określają mianem EistrHasło eistr (noun m.) ‘(Estonians)’ na The Old Norse World. Jak podaje Snorri Sturluson w Sadze o Ynglingach, w walce z Estami na terenie ich krainy („na estlandzkiej plaży”) zginął półlegendarny szwedzki król Ingvar Harra („Wysoki”), zaś żyjący w VII/VIII wieku Ivar Vidfadme („Podróżnik”) miał władać znaczną częścią pobrzeży bałtyckich, w tym krajami wschodu. Natomiast XII-wieczny arabski geograf Al-Idrisi, który czerpał informacje od Duńczyków, używa na ludy wschodniobałtyckie nazwy AstalāndaMarika Mägi In Austrvegr: The Role of the Eastern Baltic in Viking Age Communication across the Baltic Sea, wyd.