Niektórzy farbiarze do wyrobu mas wykorzystywali wosk i błoto.
Klocek drukarski zbudowany był z dwóch połączonych ze sobą kołkami drewnianych deseczek. Jedna z nich miała stronę podrzeźbianą lub nabitą cienkimi metalowymi pręcikami. Ta powierzchnia była pozytywem powstającego na tkaninie obrazu (negatyw). Druga deseczka była przytwierdzona od góry i pełniła funkcję uchwytu. Klocek drukarski przygotowywany był przez samego farbiarza lub zamawiany u rzeźbiarza.
Kolekcje muzealne Elementy stroju kobiecego (chusty, spódnice) szytego z tkaniny drukowanej znajdują się m.in. w kolekcjach takich muzeów jakː Valašské muzeum v přírodě, Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie, Muzeum Tatrzańskie im. dra Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem.
Klocki drukarskie są w kolekcji m.in. Muzeum Etnograficznego w Martinie (oddział Słowackiego Muzeum Narodowego). W polskiej literaturze przedmiotu stroje z tkaniny drukowanej nazywano np. właśnie w kontekście słowackim - drukowanicami.
Przypisy
Kategoria:Tkaniny Kategoria:Stroje ludowe Kategoria:Obiekty z listy niematerialnego dziedzictwa UNESCO