Spłukane w ten sposób zanieczyszczenia trafiły do Tamizy. W latach 50. XIX wieku każdego dnia do rzeki trafiało 250 ton ścieków.
Problem był dostrzegany przez ówczesnych. W 1855 roku Michael Faraday w liście Observations on the Filth of the Thames (z ang. Obserwacje na temat zanieczyszczenia Tamizy) opublikowanym na łamach czasopisma The Times przedstawił rezultaty prostego eksperymentu, który wykonał podczas rejsu po Tamizie. Miał on wrzucić do rzeki kartkę białego papieru, która zniknęła w mętnej wodzie mu z oczu niemalże natychmiast po zatonięciu. Było to według niego dowodem na wysoki stopień zanieczyszczenia wody. Podobne spostrzeżenia zaprezentował w swojej opublikowanej w latach 1855–1857 powieści Mała Dorrit Charles Dickens, nazywając Tamizę zabójczym ściekiem. W tygodniku Illustrated London News swoje postulaty dotyczące oczyszczenia rzeki publikował z kolei Thomas Miller. Wszystkie te głosy nie doprowadziły jednak do żadnej reakcji ze strony rządzących.