odmawiał objęcia jakichkolwiek dowódczych funkcji. Brał udział w zwycięskiej bitwie pod Miłosławiem.
Ostatnie lata życia mały|Nagrobek (symboliczny) Ludwika Sczanieckiego w kościele św. Jana Chrzciciela w Brzóstkowie. Po upadku rewolucji Sczaniecki kontynuował działalność publiczną. Był aktywny w Lidze Polskiej; należał do współzałożycieli Dziennika Polskiego Karola Libelta i subsydiował pismo. Był członkiem komitetu, który starał się sprowadzić do Wielkiego Księstwa Poznańskiego emigrantów z tzw. Legionu Józefa Borzęckiego. Pracował nad relacją ze swojego udziału w wypadkach Wiosny Ludów, jednak nigdy jej nie ukończył. Ogłosił natomiast tłumaczenie dziełka J. Czetza Jenerał Bem w Siedmiogrodzie i Węgrzech r. 1848–1849…
W ostatnich latach życia Sczaniecki zamieszkiwał we dworze w Brzóstkowie, majątku małżonki – Konstancji. Do majątku Sczanieckiego w Boguszynie przeniósł się natomiast Józef Borzęcki z małżonką. Sczaniecki zmarł 7 września 1854 podczas pobytu z rodziną w Paryżu. Przyczyną śmierci była cholera (według ówczesnych pogłosek, popełnił samobójstwo w wyniku tzw. pojedynku amerykańskiego lub zginął w pojedynku z Mierosławskim, z którym był skonfliktowany).