W tym samym miesiącu Ridley został powołany w stopniu majora do Korpusu Medycznego Armii Brytyjskiej. Służbę rozpoczął w Ghanie. Czas tam spędzony wykorzystał do przeprowadzania badań nad onchocerkozą i niedoborem witaminy A oraz do organizacji ośrodków leczenia zaćmy. W efekcie swych badań Ridley opisał charakterystyczne dla onchocerkozy zmiany na dnie oka (objaw nazywany ) oraz wysunął hipotezę, że przyczyną przeniesienia onchocerkozy z Afryki do Ameryki był handel niewolnikami. W latach 1944–45 służył w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie zajmował się wynikającymi z niedożywienia zaburzeniami wzroku u jeńców uwolnionych z rąk japońskich.
Po zakończeniu wojny Ridley prowadził prywatną praktykę okulistyczną oraz pracował w i Szpitalu Św. Tomasza. Na przełomie lat 40. i 50. prowadził pionierskie badania nad wykorzystaniem telewizji w chirurgii oka – prowadził transmisje obrazu z operacji zarówno z zewnątrz, jak i z wnętrza gałki ocznej. W latach 50. podróżował wielokrotnie do Stanów Zjednoczonych demonstrując tam swoją technikę leczenia zaćmy.