Pierwsza Świątynia (hebr. בֵּית הַמִּקְדָּשׁ, Bet ha-Mikdasz), także: Świątynia Salomona – pierwotna, opisana w Biblii i Tanachu główna świątynia Izraelitów w Jerozolimie, zbudowana przez króla Salomona na potrzeby przechowywania Arki Przymierza. Została zniszczona podczas oblężenia Jerozolimy przez babilońskie wojska króla Nabuchodonozora II, a następnie na jej miejscu wybudowano Drugą Świątynię.
Geneza Po zdobyciu Jerozolimy król Dawid sprowadził do miasta Arkę Przymierza, która przez około 300 lat była przechowywana w znajdującej się w mieście Szilo pierwotnej świątyni Izraelitów, zwanej Namiot Spotkania i będącej w istocie konstrukcją drewniano-namiotową wykonaną z pali oraz sukna tkanego z wełny wielbłądziej. Władca postanowił zbudować w Jerozolimie wielką świątynię, w której mogłaby zostać złożona Arka Przymierza, lecz jego planom sprzeciwił się Bóg: „Nie zbudujesz domu dla imienia mego, bo jesteś mężem wojny i rozlewałeś krew” – rzekł Bóg do Dawida, po czym dodał: „Salomon, syn twój, on to zbuduje mój dom i moje dziedzińce...” (1 Księga Kronik, 28,6). Król Salomon wybudował rzeczoną świątynię w latach 966–959 p.n.e. na Górze Moria, na której Abraham miał poświęcić Izaaka. Wzniesienie świątyni w stolicy Zjednoczonego królestwa Izraela stało się koronnym osiągnięciem władcy.